امروز تموم گذشته ام رو ورق زدم

 پر از لحظه های پرالتهاب

 بی قراری ، دلتنگی ، افسردگی ، خاموشی ،

 سکوت ، اشک ، سوختن ، گذشتن ، رفتن ....

هیچی پیدا نکردم، هیچی...!

 دلم به درد می یاد وقتی سرنوشتمو نظاره می کنم

 کاش می شد سرنوشت رو با اون روزهای شیرین عجین کرد.

 نفرین به این سرنوشت وقتی با درد و تنهایی همراه .

 من از قصه زندگی ام نمی ترسم،

 دل تنها چیه چشم انتظاری 

 باز یه لحظه .یدم آروم نداری

مثل زمستون تو حسرت بهاری

 باز عشقت خیمه زد رو خونم

باز یادت آتیش زد به آشیونم

باز بی تو باید تنها بمونم

بیا سکوت لبهام

هنوز هرمت خونس

پرنده دل من

هنوز بی آشیونس

بیا پر از امید

هنوز این دل خسته

هنوز به پای چشمات

پای عشقت نشسته

توی آسمون دنیا هرکسی ستار داره چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره واسه من . واسه من تنهایی درده درد هیچ کس و نداشتند هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کشتن . دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم . تا دم لحظه ی مردن شعر تنهایی بخونم

نمی دانم جنون من برایت مفهوم دارد یا نه هر چند بعید می دانم مفاهیم من با تو یکی باشد من من با تو توفیق دارد

جنون من با سوزاندن شروع شد و با خاکستر به پایان رسید نمی دانم تا به حا ل توهم را تجربه کرده ای یا نه ولی در توهم من فقط اتش بود

من خاطراتم را هم سوزاندم با تمام خاطره افرین ها ولی نمی خواستم اینجا را هم ... دست خودم نبود

خاطرات اینجا را دوست داشتم اگر نشانی ازشان داری خبرم کن!

همیشه فکر می کردم خودم می توانم ولی اوضا ع بدتر از ان بود که ... از قرص های اعصاب متنفرم ولی گاهی چاره ای جز پناه به دیوانه ای چون روان پزشک نمی ماند چه فقط اوست که تو را می فهمد چون خودمانیم ولی دیوانه شدی

از سال نو برایت بگویم نمی دانم اخرین پستم را خواندی یا نه خیلی جالب بود حیف که ندارمش در ان هم از نو برایت گفتم حیف که ندارم

می خواستم از نو بگویم از سال نو!!

ولی من که حرفی ندارم. دوست دارم چرت حرف زدن را، بیشتر به دل می نشیند اصلا چرا باید به دل بنشیند شاید چون فقط دل مهم است، یاد معلم راهنماییمان افتادم که می گفت منشا همه گناهان دل و ما تحت ان است اگر بتوانید چهل روز گناه نکنید( از هیچ نوعی) جزء بندگان خاص می شوید و چه اسان بود برایمان تصمیم برای گناه نکردن و  .این چرندیات را که می گویم نه اینکه فکر کنی به یاد اخرتم افتادم! خیر عزیز دل برادر ! به یاد خودم افتادم.

به خودم تلقین می کنم که خوابم می اید اما نه واقعا حس خواب نیست ، حس هیچ چیز نیست به هر چیز و هر کس فکر می کنم اغوش بازی برای غصه دارد باز هم بی اختیار سراغ مو هایم می روم، تنها کار لذت بخش در مواقع بی حوصلگی ،چند شاخه ای از انها جدا می کنم و و به نوکشان نگاه می کنم همه شان دو شاخه شده اند یکی یکی دوشا خه ها را می گیرم و تا ته یک طرف را می کشم تا بالاخره کوتاه بیاید و پاره شود، اما دیگر حتی این کار هم برایم مفرح نیست چون  صدایی را می شنوم که دیگر نیست و خاطره شده همان که می گفت :"دختر نکن کچل می شی اخر"،اما انگار این صدا لای موهایم مانده روی مغزم وول می خورد زجرم می دهد، از خاطره ها متنفرم از دست رفته اند  اما باز هم بی اختیار سراغشان می رم و به ربط دادن اتفاقات به هم ، و اینکه بفهمم فن بعدی زندگی چیست و باز چه بلایی سرم می اورد، گهگاه هوس می کنم بی خیال همه چیز شوم و تک و تنها بروم خانه قدیمی مادر بزرگم زندگی کنم کسی را نبینم چیزی را نشنوم کسی مرا نبیند گاهی دوست دارم نباشم،  یا باشم با کسی نباشم ،حتی با خودم .خیلی به این کار فکر کرده ام اما  می ترسم به محض ورود حس کنم بار دیگر وارد شده ام حس کنم باز هم زندگی مرا شکست داده ان هم نه در کارهای معمولی و روز مره، در این حرکت غیر عادی ان وقت است که دیگر باورم می شود من هیچ کاره ام ان وقت است که دیگر دست و پا نمی زنم در سر دو راهی ها فکر نمی کنم چون می دانم هیچ چیز دست من نیست مگر همان دو راهی موهایم... .