دوست ندارم که فکر کنی دوستت دارم ...دوست دارم که باور کنی دوستت دارم...

نمی خوام بگم که قد یه دنیا دوست دارم...چون دنیا خیلی کوچیکه...میدونم که...دنیا یه روز تموم میشه...

نمی خوام بگم که مثل گلی...چون گل هم یه روز پژمرده میشه...

نمی خوام بگم که سیاهی چشمات مثل شبای پر ستاره اس...چون روز میاد و شب هم بالاخره یه روز تموم میشه...

نمی خوام بگم که مثل آب پاک و زلالی...چون آب که همیشه پاک نمیمونه...

نمی خوام بگم که دوستت دارم...چون من که اصلا دوستت ندارم...

بلکه من عاشقم...

عاشق تو بودن برام خیلی کمه ...

برگرد... نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا، تاکی، برای چه، ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته چشمان زیبای توام

دوري را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غريب مي‌شوم اما وقتي دوباره با يک بغل مهرباني در مي‌گشايي و صدايم مي‌کني، دلم مثل يک کهکشان وسيع مي‌شود.
شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپيده صبح، دلواپس نيامدنت باشم. کسي که عاشق باشد مي‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌هاي شبانه است. دوست دارم هميشه شبها تو را کم داشته باشم، تا وقتي چشم بر روي هم مي‌گذارم خوابت را ببينم و چشم که باز مي‌کنم در صبحي دوباره تو را به نظاره بنشينم.
سفر را بخاطر حس قشنگ خاطره دوست دارم. وقتي نيستي و لحظه‌هايم از وجود مهربان تو خاليست کنار قاب عکست، با خاطراتت زندگي مي‌کنم. اين انتظار بازگشت، تمام لذت زندگي من است.
سفر را بخاطر بازگشت دوباره تو دوست دارم. شب را بخاطر صبح با تو بودن و دوري را بخاطر آغاز دوباره مهرباني.
اينطور است که همه چيز - حتي تلخيها- هم بخاطر تو قشنگ و دوست داشتني است.

ساعت بازم بهم میگه

بارها وبارها نوشتم

اما اینبار مینویسم برای تو برای لبخند تو

برایت مینویسم ، که بخوانی تابدانی :در زندگیم فقط تورا دارم

که بخوانی تا بدانی

تنها چیزی که سرکشی ام را آرامش می بخشد

فقط تویی

که بخوانی تا بدانی

برایم  همچون آب برای گل

برایت مینویسم ، که بخوانی تابدانی

من هرگز کسی را که با سختی دیگران در کنارش به آرامش رسیده ام آسان ازدست نخواهم داد

تورا به دل بهاریت قسم

بمان و فصل ها را به هم نریز

سلام

بعد از چند وقت نبودن دوباره اومدم

نبودنم هم دلیل داشت

دلیلی که خوب نبود

نمیخواستم دیگه روی زندگی رو ببینم

واسه همین به خیال خودم تمومش کردم

یک تیغ بهم کمک کرد تا بتونم سعی کنم تا دنیا رو از وجود خودم پاک کنم

ولی برای سومین بار سعی کردم و بی نتیجه موند

نمیدونم حالا باید چکار کنم

فکر کنم دیگه نمیتونم حمیدم و ببینم

دیگه نمیتونم باهاش حرف بزنم

دیگه حق ندارم بهش فکر کنم

تصمیم گرفتم که بسوزم و بسازم

دیگه به هیچ مردی نمیگم دوست دارم

چون کسی که دوستش داشتم و هنوزم دارم منو نمیخواد

به نظرش من یک دروغ گو هستم

امیدوارم که زمان همه چیز و به همه ثابت کنه

اگه زنده موندم و بهش رسیدم که چه بهتر

و اگه نرسیدم که فدای خودش شدم

دیگه نمیتونم بنویسم

سرم داره گیج میره

میرم یک کم استراحت کنم

احتمالاْ حمید هم خبردار نمیشه که حمیده زندس

خبردار نشه بهتره

البته من که زنده و مردم فرقی نداره

پس ............

فعلاْ خدا نگهدار

>> من میگم : "سلام". چه کلمه ی آشنایی ! خیلی ساده اما پیچیده !

>> تو میگی : چرا ؟

>> من میگم : سادست چون فقط 4 تا حرف داره. اما پیچیدست چون همه چیز با این کلمه ساده شروع میشه. که خیلی وقت ها بیشتر از 4 تا حرف داره. چند روز چند هفته بعضی وقت ها هم چند سال. کی میدونه شایدم یه عمر!

شانس با کساییه که سلام براشون فقط 4 حرف یا یه عمر حرف داره. بقیه جز تباهی چیزی ندارن.

>> تو میگی : این حرفا یعنی چی؟ اصلا تو کی هستی؟ چرا این حرفا رو به من میگی؟

>> من میگم : اینکه این حرفا رو چرا به تو میگم بمونه واسه بعد. اما من کی هستم:

منم مثل خیلی ها یه آدم زنده ام.

منم مثل خیلی ها نفس میکشم.

منم مثل خیلی ها کارای خوب و بد انجام میدم.

منم مثل خیلی ها میخندم و گریه میکنم.

مثل خیلی ها از چیزایی بدم میاد .

مثل خیلی ها عاشق چیزایی میشم.  

قصه من درست از همین جا شروع میشه.

آره!

از اینجا که خیلی چیزا و خیلی آدما رو دوست دارم.   مثل خیلی ها !

مثل خیلی ها بهم گفتن عشق بازی نکن به نفعت نیست.

منم مثل خیلی ها میگفتم : اینا همش حرفه

میگفتم : آدم مگه چند بار جوونه؟!

میگفتم : یه بار جایی نمیره

منم مثل خیلی ها میگفتم : یکی تا آخرش !

میگفتم : این یکی با بقیه فرق داره آخه ! بابا تو که ندیدیش ! مثل خودمه !

اگه با من باشه دیگه هیچ چیز نمیخوام.

مثل خیلی ها رفتم جلو گفتم : "سلام".

اولش 4 تا حرف بیشتر نداشت. ولی بعدش شد یه دنیا.

درست فکر میکردم همونی بود که میخواستم. درست مثل خودم. وقتی میخندید انگار همه دنیا مال من می شد. خیلی ها بهم حسودیشون می شد. به من. به عشقم !

مدتی که گذشت یه ذره سردش شد. هر دفعه بیشتر از قبل.

زمستونش تموم نمی شد.

خیلی سعی کردم گرمش کنم اما بازم می لرزید.

یه بار دستامو گرفت! داشت سردم می شد. نتونستم ! منم باهاش لرزیدم.

دیگه نمی خواست! نمی خواست مال من باشه.

نمی خواست جواب سوال هام باشه!
خیلی ساده

خیلی ساده تموم شد.

آخر قصه منم مثل خیلی ها فهمیدم که مثل خیلی های دیگه چقدر تنهام.

تنها

>> من میگم : لعنت به عشق دروغی!

به احترام اونی که رفت... اونی که به خاطر تو ، رفت... اونی

که رفت تا رفتنش ، ترجمه ديگه ای از بودنش باشه ... اونی که رفت تا يادت باشه اين دفعه هم اين تويی که بايد بمونی... اونی که گفت "فقط منو ببخش" و رفت و تو بهتر از هر کسی می دونستی که اين تويی که اون بايد تو رو ببخشه... واسه نبودنهات، واسه اينکه تمومش نکردی ، واسه اينکه موبايلت ، هر وقت تو رو می خواست ، شارژ نداشت، واسه اينکه هر وقت می خواستت ، نبودی ، واسه اينکه دلشوره رو به همه دوست داشتن هاش ، تزريق کردی، واسه اينکه اشکش رو ديدی ، واسه اينکه می فهميدت، واسه اينکه "عرضه" نداشتی ، واسه اينکه لجبازی کردی ، واسه اينکه واست نوشت که نمی تونه فراموشت کنه،واسه اين که هر روز با يکی ميديدت، واسه اينکه وقتی داد زدی و عينکش رو پرت کردی رو داشبورد ماشينت ، فقط نگاهت کرد ، واسه اينکه با نبودن های تو موند، واسه اينکه بود...

حالا هم يادت نره ، اون رفت که تو زندگی کنی. ادای زنده ها رو در بياری. پس بلند شو و به نمايش مضحک زندگيت ادامه بده...

يادت نره که بعضی وقتا ، رفتن ، ناب ترين شکل دوست داشتنه... بعضی وقتا رفتن ، خود موندنه... بايد خرد نشی از رفتنی که اين شکليه... بايد له نشی... بايد خيسی چشمهات رو پنهون کنی به حرمت چشمهای خيسی که ديدی...بايد نذاری فکرايی که روزی هزار بار تو رو می کشه و زنده می کنه ، کار رو تموم کنن...