Happy Valentines Day 

    دوستت دارم 

                       شرم از گفتن   

                                      حسرت از نگفتن 

                               خاطره هاي سنگين در عبور 

                                   از لحظه هاي تلخ غم   

                                 آغوش آسمانم بدون ماه 

                                      در حسرت يك نگاه

                                     كه بگويمت با چشمانم  

                                        دوستت دارم 

  عشق من حمید ولنتاینت مبارک

سلام

بعد از چند وقت نبودن دوباره اومدم

نبودنم هم دلیل داشت

دلیلی که خوب نبود

نمیخواستم دیگه روی زندگی رو ببینم

واسه همین به خیال خودم تمومش کردم

یک تیغ بهم کمک کرد تا بتونم سعی کنم تا دنیا رو از وجود خودم پاک کنم

ولی برای سومین بار سعی کردم و بی نتیجه موند

نمیدونم حالا باید چکار کنم

فکر کنم دیگه نمیتونم حمیدم و ببینم

دیگه نمیتونم باهاش حرف بزنم

دیگه حق ندارم بهش فکر کنم

تصمیم گرفتم که بسوزم و بسازم

دیگه به هیچ مردی نمیگم دوست دارم

چون کسی که دوستش داشتم و هنوزم دارم منو نمیخواد

به نظرش من یک دروغ گو هستم

امیدوارم که زمان همه چیز و به همه ثابت کنه

اگه زنده موندم و بهش رسیدم که چه بهتر

و اگه نرسیدم که فدای خودش شدم

دیگه نمیتونم بنویسم

سرم داره گیج میره

میرم یک کم استراحت کنم

احتمالاْ حمید هم خبردار نمیشه که حمیده زندس

خبردار نشه بهتره

البته من که زنده و مردم فرقی نداره

پس ............

فعلاْ خدا نگهدار

امروز تموم گذشته ام رو ورق زدم

 پر از لحظه های پرالتهاب

 بی قراری ، دلتنگی ، افسردگی ، خاموشی ،

 سکوت ، اشک ، سوختن ، گذشتن ، رفتن ....

هیچی پیدا نکردم، هیچی...!

 دلم به درد می یاد وقتی سرنوشتمو نظاره می کنم

 کاش می شد سرنوشت رو با اون روزهای شیرین عجین کرد.

 نفرین به این سرنوشت وقتی با درد و تنهایی همراه .

 من از قصه زندگی ام نمی ترسم،

 دل تنها چیه چشم انتظاری 

 باز یه لحظه .یدم آروم نداری

مثل زمستون تو حسرت بهاری

 باز عشقت خیمه زد رو خونم

باز یادت آتیش زد به آشیونم

باز بی تو باید تنها بمونم

بیا سکوت لبهام

هنوز هرمت خونس

پرنده دل من

هنوز بی آشیونس

بیا پر از امید

هنوز این دل خسته

هنوز به پای چشمات

پای عشقت نشسته

توی آسمون دنیا هرکسی ستار داره چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره واسه من . واسه من تنهایی درده درد هیچ کس و نداشتند هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کشتن . دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم . تا دم لحظه ی مردن شعر تنهایی بخونم